Islandia

Jakie miejsca warto odwiedzić na Islandii? Tu jest tak wiele do zobaczenia i zrobienia, że ​​odpowiedź w dużej mierze zależy od tego, jak długo zamierzamy zostać, a co za tym idzie, które obszary mamy czas odwiedzić. Klasyczne atrakcje Islandii są rozsiane po całym kraju, z najbardziej znanymi na południu i północnym wschodzie. Złoty Krąg to najpopularniejszy szlak turystyczny na Islandii z Thingvellir, Gullfoss i Geysir. To swego rodzaju pakiet geologicznych i historycznych miejsc światowego dziedzictwa, grzmiący wodospad i wybuchający gejzer. To fantastyczne miejsce na rozpoczęcie przygody z południowym wybrzeżem Islandii i świetna brama do innych miejsc. To prowadzi nas do stolicy, która oferuje swoje własne przysmaki pełne stylowych restauracji, tętniących życiem barów, galerii i muzeów, aby uzyskać dostęp do kultury, jednak prawdziwe perełki leżą poza miastem. Południowe wybrzeże Islandii szczyci się bardziej spektakularnymi wodospadami, od 60-metrowego Skogafoss po bazaltowy Svartifoss w Parku Narodowym Skaftafell. Znajdują się tu również plaże z czarnym piaskiem, w tym pełna fal Reynisfjara w pobliżu Vik lub plaża Alftanes zaledwie kilkanaście kilometrów od Reykjaviku. Czarny piasek nabiera dodatkowego blasku na Diamentowej plaży przylegającej do laguny lodowcowej Jokulsarlon, gdzie góry lodowe dryfujące do morza są wyrzucane z powrotem na plażę przez fale Atlantyku. Ci, którzy mają czas, aby odwiedzić północną Islandię, nie powinni przegapić jeziora Myvatn. Można tam z łatwością spędzić tydzień na odkrywaniu osobliwości wulkanicznych i bogactwa ptactwa. Z Myvatn zaleca się jednodniową wycieczkę do najpotężniejszego wodospadu w Europie, Dettifoss. W rzeczywistości to tylko wierzchołek metaforycznej góry lodowej tego, co warto zobaczyć na Islandii.

Islandia jest krajem nordyckim, co oznacza, że ma silne powiązania ze starożytnymi Wikingami. Islandczycy są dumni z tego dziedzictwa i wielu zwyczajów, które się z nim wiążą, szczególnie w zakresie języka, który wciąż ma bliskie związki z językiem staronordyckim, którym posługiwali się pierwsi osadnicy wikingów. Oprócz korzeni wikingów Islandczycy mają silną kulturę jedzenia, literatury i sztuki. Stolica Reykjaviku ma galerie, księgarnie, teatry i orkiestrę symfoniczną. W rzeczywistości muzyka islandzka stała się osobnym gatunkiem, łączącym pop i folk. Udział w lokalnym koncercie to wspaniały sposób na poznanie kultury i atmosfery tego wyjątkowego miejsca. Na Islandii jest wiele wyjątkowych dni, w czasie których świętuje się różne okazje. Bondadagur i Konudagur to odpowiednio Dzień Męża i Dzień Żony, który jest dniem świętowania współmałżonka wraz z prezentami i posiłkiem. Thorrablot to kolejny szczególny dzień, w którym świętuje się starożytny miesiąc Thorri (od połowy stycznia do połowy lutego według współczesnego kalendarza), w którym Islandczycy zwykle uczestniczą w co najmniej jednej uczcie pełnej pysznych potraw, w tym wędzonej jagnięciny. Będą też śpiewać, grać w gry i opowiadać historie. Ciekawą rzeczą dotyczącą Islandczyków, która mówi o ich historii magii i tajemnicy, jest stosunkowo powszechna wiara w elfy. 7% - 8% mieszkańców jest pewnych, że istnieją, a 45% uważa, że jest prawdopodobne lub możliwe, że elfy nadal wędrują po ziemi. Elfy, trolle i inne mityczne stworzenia są wyznacznikami miłości Islandii do folkloru, która pozostaje silna do dziś.

Pierwsze kolonie Wikingów założone na Islandii charakteryzowały się wiarą w religię mitologii nordyckiej. Ich bogami byli Thor i Odyn. Religia ta jest nadal praktykowana pod nazwą asatru. To nordyckie pogaństwo pojawia się głównie w islandzkich sagach - książkach opowiadających o życiu pierwszych mieszkańców wyspy. Religię tę stopniowo zastępowało na przestrzeni wieków chrześcijaństwo. Zgodnie z tym mówi się, że wodospad Godafoss na północy kraju – inaczej zwany wodospadem bogów – jest teraz domem dla pogańskich bożków po tym, jak Lawspeaker Porgeir Porkelsson wrzucił ich tam, kiedy parlament zdecydował się nawrócić na chrześcijaństwo, które w 1000 roku stało się religią państwową. Islandczycy są więc w większości luteranami. Podczas podróży na Islandię można odkryć kilka kościołów luterańskich, z których najsłynniejszym jest zdecydowanie kościół Hallgrimskirkja w Reykjaviku. Chociaż główną religią jest luteranizm, wolność wyznania jest powszechna i można znaleźć tu także buddystów, muzułmanów lub żydów. Ale wiara, która jest szczególnie obecna na Islandii, chociaż nie jest uważana za religię, to obecność Huldufolka, co oznacza „ukryty lud”. Niektórzy Islandczycy wierzą w niewidzialnych i cudownych ludzi oraz w obecność trolli i elfów.

Dzika przyroda Islandii jest bogata w ptactwo i ssaki morskie. Jest to popularny raj ornitologów, którzy w letnim okresie lęgowym obserwują tu dziesiątki gatunków ptaków. Jest także domem dla wielu ptaków morskich, w tym maskonurów, wydrzyków, które gniazdują na klifach morskich w całym kraju. Kiedy kraj został zasiedlony w IX wieku, jedynym rodzimym ssakiem lądowym był lis polarny, który przybył na wyspę pod koniec epoki lodowcowej, spacerując po zamarzniętym morzu. Jednak większość ras domowych, które przywieźli ze sobą osadnicy, pozostała niezmieniona w izolacji. Koń islandzki jest chyba najbardziej znanym tego przykładem. Inne zwierzęta domowe to islandzkie owce, bydło, kurczaki, kozy i islandzki owczarek. Dzikie ssaki na Islandii to lis polarny, norki, myszy, szczury, króliki i renifery. Niedźwiedzie polarne od czasu do czasu odwiedzają wyspę, podróżując na górach lodowych z Grenlandii. Wody Islandii są bogate w życie morskie, w tym foki, wieloryby, delfiny i ponad trzysta gatunków ryb. Na Islandii występuje około 470 gatunków rodzimych roślin naczyniowych. W całym kraju znajdują się duże obszary nagich skał, kamienistych pustyń, piaszczystych nieużytków i pól lawy. Roślinność ma głównie charakter subarktyczny i wyróżnia się dużą ilością traw, turzyc i pokrewnych gatunków. Łąki, torfowiska i bagna są rozległe, jest też dużo wrzosowisk. Inne formy roślinności to krzewy niskopienne, bażyna, borówka bagienna, mącznica lekarska, wierzba i brzoza karłowata. W odizolowanych rezerwatach istnieje obecnie tylko kilka niewielkich drzewostanów brzozowych. Ostatnio podjęto kroki w celu powstrzymania erozji poprzez zalesianie, ponowne obsiewanie i odgradzanie terenu, aby powstrzymać owce przed dewastowaniem kruchej roslinności. Największe drzewa znajdują się obecnie w lasach brzozowych Hallormstadarskogur na wschodzie i Vaglaskogur na północy. Sadzenie nowych lasów zwiększyło liczbę drzew, ale nie ma porównania z pierwotnymi lasami. W niektórych nasadzonych lasach występują nowe gatunki obce.

Zasiedlona przez norweskich i celtyckich (szkockich i irlandzkich) imigrantów pod koniec IX i X wieku naszej ery, Islandia szczyci się najstarszym na świecie działającym zgromadzeniem ustawodawczym, Althing, założonym w 930 roku. Niezależna przez ponad 300 lat Islandia była następnie rządzona przez Norwegię i Danię. Opad wulkanu Askja w 1875 r. zdewastował islandzką gospodarkę i spowodował powszechny głód. W ciągu następnego ćwierćwiecza wyemigrowało 20% ludności wyspy, głównie do Kanady i Stanów Zjednoczonych. W 1874 r. przyznano ograniczone rządy domowe z Danii, a całkowitą niezależność uzyskano w 1944 r.

Randabraud, kuchnia Islandii, ma długą historię. Ważnymi elementami kuchni islandzkiej są jagnięcina, nabiał i ryby, te ostatnie ze względu na fakt, że Islandia tradycyjnie była zamieszkiwana tylko w pobliżu wybrzeża. Popularne potrawy na Islandii to skyr, hangikjot (wędzona jagnięcina), kleinur, laufabraud i bollur. Porramatur to tradycyjny bufet serwowany podczas zimowych festiwali o nazwie porrablot; obejmuje wybór tradycyjnie peklowanych produktów mięsnych i rybnych podawanych z rugbraud (gęsty ciemny i słodki chleb żytni) i brennivin (islandzki akvavit). Smaki tej tradycyjnej wiejskiej żywności pochodzą z jej metod konserwacji; marynowanie w sfermentowanej serwatce lub solance, suszenie i wędzenie. Współcześni islandzcy kucharze zwykle kładą nacisk na jakość dostępnych składników, a nie na odwieczne tradycje i metody gotowania. Wiele restauracji na Islandii specjalizuje się w owocach morza. Na corocznym konkursie szefa kuchni Food and Fun (odbywającym się od 2004 roku) zawodnicy tworzą innowacyjne dania ze świeżych składników wyprodukowanych na Islandii. Powody do dumy to jakość mięsa jagnięcego, owoców morza i (od niedawna) skyr. Inne lokalne składniki to ptaki morskie i ptactwo wodne (w tym ich jaja), łosoś i pstrąg, bażyna, jagoda, rabarbar, mech islandzki, dzikie grzyby, macierz pospolity, lubczyk, arcydzięgiel i suszone wodorosty, a także szeroka gama produktów mlecznych. Ze względu na historię osadnictwa w surowym klimacie, w kuchni islandzkiej dominują produkty pochodzenia zwierzęcego. Spożycie warzyw znacznie wzrosło w ostatnich dziesięcioleciach, podczas gdy spożycie ryb zmniejszyło się, ale nadal jest znacznie wyższe niż w jakimkolwiek innym rozwiniętym kraju i wynosi około czterokrotność średniej.

Islandia, państwo wyspiarskie na Północnym Atlantyku, pomiędzy Europą a Ameryką Północną. Kraj położony jest w strategicznym miejscu pomiędzy Ameryką Północną a Europą, około 840 km na północny zachód od Wielkiej Brytanii i około 460 km na południowy wschód od wybrzeża Grenlandii. Najbliższymi lądami w Europie są Wyspy Owcze (530 km). Wyspa leży na południe od koła podbiegunowego na północnym krańcu Grzbietu Śródatlantyckiego (MAR), gdzie płyta tektoniczna Eurazji spotyka się z płytą północnoamerykańską, powodując dużą aktywność wulkaniczną w regionie. Niezwykły krajobraz Islandii oferuje gorące źródła i gejzery, pola lodowe i wulkany, lodowce i dzikie wodospady. Islandia ma 30 aktywnych systemów wulkanicznych, z których 13 wybuchło od czasu zasiedlenia wyspy w 874 roku, tylko około 20 procent kraju nadaje się do zamieszkania. Z powierzchnią 103 000 km² Islandia jest ponad dwukrotnie większa od Danii, czyli mniej więcej taka sama jak amerykański stan Kentucky.