Islandia
Fiordy Zachodnie
Jedną z najlepiej strzeżonych tajemnic Islandii jest niewątpliwie północno-zachodni róg kraju, zwany Fiordami Zachodnimi. Izolacja i nieliczna populacja zachowały dziewiczy charakter regionu i islandzkiej kultury ludowej. Przewodniki turystyczne często określają Fiordy Zachodnie jako doskonały cel podróży. To z pewnością obowiązkowa pozycja dla każdego podróżnika ceniącego 100% natury.
Dlaczego polecamy
- Izolacja i małe zaludnienie
- Kontakt z najdzikszą przyrodą
- Przepiękne, surowe pejzaże
- Możliwość spotkania lisów polarnych, obserwacji wielorybów i maskonurów
Opis
Półwysep Fiordy Zachodnie to obszar prawdziwie dzikiej przyrody i bez wątpienia idealne miejsce do obserwacji ptaków i lisów polarnych w ich naturalnym środowisku oraz odkrywania delikatnej subarktycznej flory Islandii. Rezerwat przyrody Hornstrandir to raj dla backpackersów, położony w północno-zachodnim zakątku Fiordów Zachodnich. Odległy, niezamieszkany półwysep jest rajem dla ptaków, roślin i jedynego rodzimego ssaka Islandii – lisa polarnego. Latrabjarg na południowo-zachodniej stronie Fiordów Zachodnich jest największym ptasim klifem w Europie i domem dla ponad miliona ptaków morskich, w tym maskonurów, nurników i największej na świecie kolonii alki zwyczajnej. Ptasi klif jest obszarem lęgowym dla nawet połowy niektórych światowych populacji gatunków i dlatego jest wymieniony jako ostoja awifauny o znaczeniu międzynarodowym (IBA). Latrabjarg jest również najbardziej wysuniętym na zachód punktem Islandii i jednym z najbardziej wysuniętych na zachód miejsc Europy. Spektakularny kaskadowy wodospad Dynjandi, o łącznej wysokości 100 metrów, to kolejna obowiązkowa pozycja do zobaczenia. Tradycja i dziedzictwo odgrywają dużą rolę w kulturze regionu. Silny związek z oceanem jest widoczny w kuchni regionalnej, a folklor jest tak samo żywy na Fiordach Zachodnich, jak gdziekolwiek indziej na Islandii. Muzea na Fiordach Zachodnich znane są z kreatywnego podejścia i przedstawiają niezwykłe zbiory poświęcone czarodziejstwu, przedmiotom codziennego użytku oraz potworom i stworzeniom żyjącym w morzu. Droga Fiordów Zachodnich (Vestfjardaleidin) prowadzi przez krajobraz, którego nie można znaleźć nigdzie indziej; wzdłuż spokojnych wybrzeży, przez tunele, strome, dramatyczne górskie drogi, przez malutkie urocze mostki i wzdłuż plaż z piaskiem o wszystkich kolorach. Droga Fiordów Zachodnich to trasa długości około 950 km, wiodąca przez surowy krajobraz, która daje odwiedzającym przedsmak tego, co Islandia ma do zaoferowania poza utartymi szlakami.
Info
Informacje praktyczne
Galeria
Zdjęcia z regionu
Mapa i klimat
Kierunek: Fiordy Zachodnie
Kiedy jechać
Najlepszy
Dobry
Średni
Słaby
Miesiące letnie, między czerwcem a sierpniem, to czas, kiedy dni są długie, a zwiedzanie może trwać do późnych godzin wieczornych. Pod koniec czerwca słońce ledwo zachodzi za horyzont, więc można cieszyć się światłem dziennym przez większą część doby. To dobra pora, by udać się do centrum Islandii – surowej, nieskażonej, dzikiej wyżyny. Poza miesiącami letnimi region ten jest niedostępny, ponieważ można do nich dotrzeć tylko wąskimi górskimi drogami i przeprawiać się przez lodowcowe rzeki samochodami z napędem 4x4. Opady śniegu w zimie odcinają interior od reszty kraju.
Jesień to dobry wybór, aby uniknąć potężnych zimowych mrozów. Wtedy słońce zachodzi około 18:00 lub 19:00. Miesiące od września do listopada to czas, gdzie pojawia się szansa na dostrzeżenie zorzy polarnej. Jest to również sezon, kiedy ulice Reykjaviku i atrakcje Złotego Kręgu są mniej zatłoczone zwiedzającymi.
Islandia jest także doskonałym wyborem na zimową eskapadę. W grudniu, styczniu i lutym jest największa szansa na dostrzeżenie zorzy polarnej, ponieważ w niektóre dni słońce zachodzi już o 15:00. W ciągu dnia, gdy słońce ledwie wystaje ponad horyzont, fotografowie mają swój raj. Wówczas przez „cały dzień”, czyli kilka godzin, słońce rzuca bardzo ciepłe światło, więc tak zwana złota godzina, trwa tu niemal cały czas.
Wiosna może być dobrym kompromisem, by cieszyć się słońcem bez tłumów. Nadal jest szansa na dostrzeżenie zorzy polarnej w marcu, ale istnieje większe ryzyko jej przegapienia, niż w miesiącach zimowych. W kwietniu i maju temperatura wzrasta, chmury burzowe ustają, a dni wydłużają się.
Jesień to dobry wybór, aby uniknąć potężnych zimowych mrozów. Wtedy słońce zachodzi około 18:00 lub 19:00. Miesiące od września do listopada to czas, gdzie pojawia się szansa na dostrzeżenie zorzy polarnej. Jest to również sezon, kiedy ulice Reykjaviku i atrakcje Złotego Kręgu są mniej zatłoczone zwiedzającymi.
Islandia jest także doskonałym wyborem na zimową eskapadę. W grudniu, styczniu i lutym jest największa szansa na dostrzeżenie zorzy polarnej, ponieważ w niektóre dni słońce zachodzi już o 15:00. W ciągu dnia, gdy słońce ledwie wystaje ponad horyzont, fotografowie mają swój raj. Wówczas przez „cały dzień”, czyli kilka godzin, słońce rzuca bardzo ciepłe światło, więc tak zwana złota godzina, trwa tu niemal cały czas.
Wiosna może być dobrym kompromisem, by cieszyć się słońcem bez tłumów. Nadal jest szansa na dostrzeżenie zorzy polarnej w marcu, ale istnieje większe ryzyko jej przegapienia, niż w miesiącach zimowych. W kwietniu i maju temperatura wzrasta, chmury burzowe ustają, a dni wydłużają się.