Szlakiem islandzkich sag

Miesiące letnie, między czerwcem a sierpniem, to czas, kiedy dni są długie, a zwiedzanie może trwać do późnych godzin wieczornych. Pod koniec czerwca słońce ledwo zachodzi za horyzont, więc można cieszyć się światłem dziennym przez większą część doby. To dobra pora, by udać się do centrum Islandii – surowej, nieskażonej, dzikiej wyżyny. Poza miesiącami letnimi region ten jest niedostępny, ponieważ można do nich dotrzeć tylko wąskimi górskimi drogami i przeprawiać się przez lodowcowe rzeki samochodami z napędem 4x4. Opady śniegu w zimie odcinają interior od reszty kraju.

Jesień to dobry wybór, aby uniknąć potężnych zimowych mrozów. Wtedy słońce zachodzi około 18:00 lub 19:00. Miesiące od września do listopada to czas, gdzie pojawia się szansa na dostrzeżenie zorzy polarnej. Jest to również sezon, kiedy ulice Reykjaviku i atrakcje Złotego Kręgu są mniej zatłoczone zwiedzającymi.

Islandia jest także doskonałym wyborem na zimową eskapadę. W grudniu, styczniu i lutym jest największa szansa na dostrzeżenie zorzy polarnej, ponieważ w niektóre dni słońce zachodzi już o 15:00. W ciągu dnia, gdy słońce ledwie wystaje ponad horyzont, fotografowie mają swój raj. Wówczas przez „cały dzień”, czyli kilka godzin, słońce rzuca bardzo ciepłe światło, więc tak zwana złota godzina, trwa tu niemal cały czas.

Wiosna może być dobrym kompromisem, by cieszyć się słońcem bez tłumów. Nadal jest szansa na dostrzeżenie zorzy polarnej w marcu, ale istnieje większe ryzyko jej przegapienia, niż w miesiącach zimowych. W kwietniu i maju temperatura wzrasta, chmury burzowe ustają, a dni wydłużają się.