Darien

Darien to najbardziej wysunięty na wschód region geograficzny Przesmyku Panamskiego, który rozciąga się także na teren północno-zachodniej Kolumbii i stanowi geograficzne połączenie między Ameryką Środkową i Południową. Gorący, wilgotny obszar, charakteryzujący się tropikalnymi lasami deszczowymi, mokradłami namorzynowymi i niskimi pasmami górskimi z roślinnością lasów chmurowych, zawsze był słabo zaludniony. Dwa sąsiadujące ze sobą parki zarządzają dużą częścią regionu – Park Narodowy Darien w Panamie i Park Narodowy Los Katios w Kolumbii. Park panamski został utworzony jako rezerwat leśny Alto Darien w 1972 roku i uzyskał status parku narodowego w 1980 roku; obejmuje około 5970 km2. Kolumbijski park został założony w 1974 roku i rozbudowany w 1980 roku, obejmując około 720 km2. W 1981 roku UNESCO umieściło na Liście Światowego Dziedzictwa Park Narodowy Darien, a w 1994 roku – Los Katios. Oba obszary chronią bardzo zróżnicowany system flory i fauny. Z dzikich zwierząt żyją tu kapibary, jaguary, oceloty, gigantyczne mrówkojady, wyjce, orły harpia, kajmany, krokodyle amerykańskie i endemiczna chachalaca szarogłowa (Ortalis cinereiceps). Roczne opady deszczu w Darien wahają się od minimum 1800 mm do maksymalnie 4500 mm. Jedną z większych atrakcji regionu jest możliwość poznania bardzo ciekawej kultury społeczności Embera. Do odwiedzenia jest kilka wiosek. Do każdego z tych miejsc podróżni będą musieli udać się w rejs łodzią. Jedną z wiosek jest słynna Mogue, która została założona przez Embera w latach 60. XX wieku i dobrze radzi sobie z obsługą turystów, mimo że jest bardzo odizolowana. Mieszkańcy wioski sprzedają rękodzieło i wykonują dla zwiedzających tradycyjne tańce.